Σχόλια 3

ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ

 

Λίγο πριν μαζευτεί ο καρπός, τα κλαδιά της ελιάς φτάνουν στο έδαφος

Στα νότια του Ηρακλείου υπάρχει η πεδιάδα της Μεσαράς, ένα μέρος ιδιαίτερο. Έχει το δικό του κλίμα: περνάς ένα βουνό -τα Αστερούσια- και βρίσκεσαι στο Λιβυκό πέλαγος, με άλλα λόγια, ένα βήμα πριν από την Αφρική, όπου, αν είσαι τυχερός και πας το χειμώνα, θα δεις μέχρι και χελιδόνια. Έχει τη δική του ιστορία: το σπίτι στο οποίο μένω έχει χτιστεί σε ένα μεγάλο μέρος του με πέτρες από την αρχαία Γόρτυνα, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της ανατολικής Μεσογείου στα ρωμαϊκά χρόνια, και κάθε μέρα περνάω μπροστά από τάφους της μινωικής εποχής, και το μεσημέρι μιλάω στο δρόμο με τον εγγονό του Κατεχάκη. Ναι, αυτού που έδωσε το όνομά του στη στάση του μετρό. Είναι εύφορο: η πεδιάδα από ψηλά μοιάζει με μια ήρεμη θάλασσα, πότε πράσινη και πότε ασημένια, ανάλογα με το πώς φυσάει ο αέρας τα φύλλα της ελιάς. Εκεί έχουμε κι εμείς μια έκταση με ελιές που ήρθε η ώρα να μαζέψουμε. Και είναι αυτή μια από τις αγαπημένες στιγμές μου μέσα στη χρονιά. Ίσως η πιο δημιουργική, αυτή που με φέρνει σε επαφή με πράγματα που έχουν πραγματική αξία, μετρήσιμη, χειροπιαστή.

Advertisements

3 Comments

  1. Κι είναι από εκεί, που οι κορυφαίες αρχαίες θέσεις, Φαιστός, Κομός, και Αγία Τριάδα, έβλεπαν να πηγαινοέρχονται Μινωίτες και Φαραωνίτες στο διάλογο Αιγαίου και Νείλου…
    Νάσαι καλά για το ταξίδι Γιώργο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s